Ads Elite

1 lipca 2017 r. na Zamku w Dybowie będzie można zobaczyć dioramę „Budowa Zamku Dybów - Toruń i Wisła, wspólny rejs przez wieki”.

To pierwsza z dwóch zaplanowanych w tym roku dioram historycznych, podczas której przeniesiemy się do lat 20. XV wieku i zobaczymy na własne oczy proces powstawania tej niezwykłej budowli. Każdy będzie mógł wziąć czynny udział w przedstawieniu i skorzystać z licznych atrakcji dostępnych tego dnia na zamku. Wisła nie znalazła się w nazwie przypadkiem – po rzece będą pływały drewniane łodzie transportujące budulec oraz wożące chętnych z toruńskiej starówki na Zamek Dybów. 

O godzinie 20:00 rozpoczniemy wielką średniowieczną UCZTĘ! Będzie swojskie jadło, koncert muzyki dawnej i występy błazna - czujcie się zaproszeni! Pożegnamy się natomiast o 22:00 po efektownym pokazie fireshow.

Udział w wydarzeniu jest DARMOWY, więc zapraszamy wszystkich zainteresowanych na Zamek Dybów już 1.07.2017. Wrażenia gwarantowane! ;) 

Wśród atrakcji: 
- przedstawienia i inscenizacje
- warsztaty rzemiosł historycznych
- zajęcia plastyczne i animacje dla dzieci
- przebieralnia strojów średniowiecznych
- budowa makiet zamku i Nieszawy
- budowanie małej architektury
- pokazy walk rycerskich
- stanowisko katowskie
- wykłady i prezentacje
- tor sprawnościowy
- pokazy kulinarne
- gra terenowa
- gry i zabawy

W przypadku pytań prosimy o kontakt:
Telefon: +48 537 370 730
E-mail: sekretariat(@)dybow-nieszawa.org.pl

Wydarzenie wsparte ze środków Gminy Miasta Toruń w ramach zadania "Toruń i Wisła, wspólny rejs przez wieki – cykl dioram historycznych na Zamku Dybów".

Partnerem wydarzenia jest Rok Rzeki Wisły 2017.

Więcej informacji: https://www.facebook.com/events/1146385828816665/  https://www.facebook.com/FundacjaDybow/  http://www.dybow-nieszawa.org.pl/ 

30 czerwca 2017 r., o godz. 17.00, w Muzeum Etnograficznym przy ul. Bulwary Marszałka J. Piłsudskiego 6 otwarta zostanie wystawa czasowa pt.: „Między pięknem a codziennością. Zdobnictwo w rzemiosłach ludowych”.

Głównym założeniem ekspozycji jest ukazanie bogactwa, różnorodności zdobień wykonywanych przez ludowych rzemieślników. Wystawa obejmuje zdobione przedmioty, funkcjonujące w różnych sferach kultury ludowej, związanych jednak przede wszystkim z dawną wiejską codziennością. Tematyka ta w kontekście rzemiosł ludowych jest zwykle traktowana marginalnie, a samo zdobnictwo kojarzone z najważniejszymi obszarami sztuki ludowej (strój, plastyka obrzędowa, rzeźbiarstwo etc). Ekspozycja składa się z blisko 300 obiektów z zakresu meblarstwa (skrzynie, kredens, stoliki, krzesła), kołodziejstwa (sanie tzw. paradne), kowalstwa (wyroby i niektóre narzędzia), rymarstwa (uprzęże końskie, dzwonki tzw. „janczary”) oraz garncarstwa (m.in. wyroby z ośrodków garncarskich w Łążku Ordynackim w woj. lubelskim, Chałupkach w woj. świętokrzyskim czy Czarnej Wsi Kościelnej w woj. podlaskim). Ukazują one najciekawsze motywy zdobnicze wykorzystywane do dekorowania przedmiotów. Uzupełnieniem ekspozycji są fotografie oraz rysunki przedstawiające głównie ozdobne detale architektoniczne (szalowania węgłów, snycerskie zdobienia sosrębów, ozdoby szczytów chałup, tafli drzwiowych). Ciekawostką są reprodukcje oryginalnych rysunków z k. XIX w., dokumentujących wybrane przedmioty użytkowe z regionu opoczyńskiego (m.in. zdobione stępy, dyszle wozu), a także rycin przedstawiających zdobione narzędzia kowalskie (kowadła, stemple) oraz często spotykane w kowalstwie motywy zdobnicze.

Tematyka ekspozycji będzie ciekawa dla osób zainteresowanych zagadnieniem tzw. ginących zawodów a także dla wszystkich chcących zapoznać się z bogactwem rodzimej kultury ludowej w jej najbarwniejszym aspekcie, jakim jest zdobnictwo, jednak dotyczącym mniej eksponowanych obszarów kultury materialnej. Mieszkańcom Kujaw i ziemi dobrzyńskiej wystawa pozwoli poznać niespotykane lub występujące bardzo rzadko w naszych regionach techniki zdobnicze, takie jak np. technika stempelkowa przy użyciu gotowych stempli, stosowana zarówno w kowalstwie, ale też w dekorowaniu ceramiki czy oryginalne, nieznane u nas techniki zdobienia popularnych siwaków. Zjawiskowym elementem ekspozycji są kojarzone przede wszystkim z południową częścią naszego kraju przedmioty z dekoracjami snycerskimi. Walorem wystawy jest też możliwość zapoznania się z tradycyjnymi kompozycjami zdobniczymi stosowanymi m.in. w kowalstwie. Dla wszystkich zainteresowanych terminem „etnodesign” (czy polskim etnodizajnem) ekspozycja będzie bogatym źródłem inspiracji.
Wszystkie prezentowane muzealia oraz materiały ikonograficzne pochodzą ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, Muzeum Etnograficznego im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu oraz Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku.

Miejsce prezentacji wystawy: Muzeum Etnograficzne, ul. Bulwary Marszałka J. Piłsudskiego 6, Włocławek
Scenariusz i komisariat: Michał Kwiatkowski
Oprawa plastyczna: Magdalena Kolanowska
Czas trwania wystawy: 30.06–12.11.2017 r.

Więcej informacji: http://muzeum.wloclawek.pl/ 

 

W dniu 11 czerwca 2017 r. o godz. 15:00, w Muzeum Stanisława Noakowskiego w Nieszawie, ul. Mickiewicza 6, odbędzie się wernisaż wystawy archiwalnych zdjęć z prywatnej kolekcji Pana Kazimierza Lechosława Zborowskiego, pt. „Miasto – Ludzie – Wisła – fotografie dawnej Nieszawy”.

Wisła żywicielka zawsze była dla mieszkańców Nieszawy najważniejsza, to miejsce odpoczynku, zabaw i radosnych wzruszeń, źródło legend i baśni, a przede wszystkim utrzymania i dobrobytu mieszkańców dawnej Nieszawy oraz kujawskiej szlachty. To dzięki niej bogacili się na handlu zbożem, drewnem i innymi towarami. Otrzymała nawet miano szlacheckiej rzeki.
Przez Polskę i Rozkidalino (dzisiejsza Nieszawa) przechodziło kilka szlaków handlowych. Głównym i najważniejszym był szlak wiślany.
Przywileje królewskie pozwalające mieszkańcom Nieszawy na korzystanie z dobrodziejstw rzeki przyczyniły się do rozwoju rzemiosła, a tym samym i miasta. Wiele zawodów miało bezpośredni związek z Wisłą. Obfitująca w ryby zapewniała dużej grupie nieszawskich rybaków stałą pracę na wodzie i lądzie. Zawód ten obok szkutników jest jednym z najstarszych w Nieszawie.
Liczba zatrudnionych osób mających pracę związaną z Wisłą ciągle rosła. Bogaceniu się mieszkańców Nieszawy sprzyjało przeniesienie w 1652 r. wiślanej królewskiej komory celnej z Włocławka do Nieszawy, która w czasie sezonów spławnych tętniła życiem przez całą dobę. Można śmiało stwierdzić, że dzięki Wiśle większość mieszkańców miała stałe dochody, a kasa miejska dopływ gotówki.
Po Kongresie Wiedeńskim w 1815 r. Nieszawa zaczęła nabierać nowego oddechu. Jako nadgraniczne miasto między Królestwem Kongresowym, zwanym też Królestwem Polskim, do którego należała, a Cesarstwem Pruskim odgrywała ważną rolę. Stała się punktem rzecznej odprawy celnej (komora celna I klasy). Zbudowano wtedy bulwary (1816 r.) nad Wisłą, przy których cumowano statki i barki. Powstał port rzeczny, w którym zimą stało kilka statków, stateczków i berlinek.
Wisło, żeby znaleźć Twoją „księgę z zapiskami dziejów”, ile byśmy poznali tajemnic ukrytych w twej wodzie, ile nieznanych obyczajów ludów mieszkających u twych brzegów. Dziś Wisła opuszczona, zapomniana i zaniedbana — cierpliwie czeka na swe odrodzenie.
Jerzy Zyglarski

Ekspozycja będzie czynna do 10 września 2017 r. Serdecznie zapraszamy.    

Wernisaż: 11 czerwca 2017 r.
Miejsce prezentacji wystawy: Muzeum Stanisława Noakowskiego w Nieszawie, ul. Mickiewicza 6, Nieszawa
Scenariusz: Ryszard Lewandowski, Kazimierz Lechosław Zborowski
Oprawa plastyczna i komisariat: Ryszard Lewandowski 
Czas trwania:  11.06.-10.09.2017 r.
Wstęp: bilet normalny – 7 zł/os., bilet ulgowy – 5 zł/os., zorganizowane grupy szkolne – 3 zł/os.
Organizator: Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku, ul. Słowackiego 1a, 87–800 Włocławek

Więcej informacji: http://muzeum.wloclawek.pl/  

Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku zaprasza na
WERNISAŻ WYSTAWY KAMIONKI BOLESŁAWIECKIEJ


W dniu 18 maja 2017 r., o godz. 12.00, w gmachu Zbiorów Sztuki przy ul. Zamczej we Włocławku otwarta zostanie wystawa czasowa pt. „Z gliny stworzone. Wystawa ze zbiorów Muzeum Ceramiki w Bolesławcu”.


Na wystawie zaprezentowane zostaną wyroby użytkowe z kamionki powstałe w wytwórniach bolesławieckich od XVI po początek XXI wieku. Kilkaset prezentowanych różnorodnych naczyń wytworzonych w minionych kilku wiekach daje możliwość poznania, w jaki sposób ewoluowały technologie, formy i dekoracje znanej dziś w całym świecie ceramiki z Bolesławca.


Na ekspozycji będzie można prześledzić, jakie formy i dekoracje powstawały w XVI i XVII- wiecznych manufakturach w Bolesławcu, z jakiego czasu pochodzą naczynia żeberkowane, kiedy stosowano na brązowych powierzchniach brzuśców białe, biskwitowe nakładki i odkąd zaczęto zdobić naczynia kobaltową dekoracją stempelkową w formie kółek, kropek czy pawich oczek, najbardziej dziś kojarzoną z Bolesławcem. Nie zabraknie także form i dekoracji w stylu secesji i art déco oraz oryginalnych naczyń autorstwa projektantów współpracujących z zakładami ceramicznymi od 1945 r. do początku XXI w.
Chronologicznie pokazane wyroby z kamionki oraz towarzyszący wystawie film przybliżą historię zakładów produkujących wyroby ceramiczne w Bolesławcu i okolicy (w dorzeczu Bobru i Kwisy), która sięga XIV wieku. Występujące w tym regionie naturalne pokłady glin żaroodpornych, wypalających się w temperaturze 1280?C i dających skorupkę bardzo trwałą, która nie przecieka oraz pokłady glin bogatych w tlenki glinu i krzemu wypalających się na kolor brązowy doskonale nadały się do produkcji naczyń – butli, kufli i dzbanów. Najstarsze z nich w kształcie kolistym czy wielobocznym zamykano pokrywami cynowymi. Z czasem zdobiono je żeberkowaniem, a od połowy XVIII w. – nakładkami z białej masy, najczęściej w formie kwiatowo-liściastej, rzadziej figuralnej czy heraldycznej.  Wraz z modą na picie kawy i herbaty zaczęto produkować odpowiednie dzbanki, mleczniki oraz filiżanki, ponadto najróżniejsze naczynia, a także puszki do przechowywania produktów, pojemniki apteczne, a nawet termofory. Około 1882 r. naczynia z wypalanej na biało gliny zaczęto dekorować metodą stempelkową. Wytwórnie w Bolesławcu, by sprostać konkurencji dostosowywały produkcję do potrzeb i panujących stylów. Wielkie znaczenie miało otwarcie w 1897 r. Zawodowej Szkoły Ceramicznej, do której kadra nauczycielska przybyła z Berlina. Dzięki temu wprowadzono nowe technologie i zdobnictwo –  m.in. dekoracje szkliwami zaciekowymi czy przy użyciu szablonu.


Po II wojnie światowej, w dawnych zakładach, otworzono Spółdzielnię CPLiA „Ceramika Artystyczna” (dziś „Ceramika Artystyczna. Spółdzielnia Rękodzieła Artystycznego”) oraz Bolesławieckie Zakłady Garncarsko-Ceramiczne (dziś zakłady Ceramiczne BOLESŁAWIEC). W zakresie projektów nawiązano współpracę z PWSSP we Wrocławiu. Dla fabryk w Bolesławcu projektowali m.in. Rudolf Krzywiec, Julia Kotarbińska, Bogusław Wolanin, Wanda Matus – wybitni artyści, twórcy ciekawych, nowoczesnych form i dekoracji.
Muzeum Ceramiki w Bolesławcu posiada kolekcję kamionki bolesławieckiej złożoną z ponad 2000 eksponatów. Najciekawsze z nich prezentowane są na wystawie stałej. Zabytkowa ceramika z Bolesławca znajduje się także w zbiorach wielu muzeów w Polsce i Europie. Także w Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej możemy odnaleźć ponad 60 przykładów ceramiki z wytwórni bolesławieckich (pochodzących głównie z daru Państwa J. i A. Wójcików), kilka spośród nich będzie stanowiło dodatek do niniejszej wystawy.
Krystyna Kotula


UWAGA! „Niedziela z kustoszem” z udziałem p. Barbary Glinkowskiej z Muzeum Ceramiki w Bolesławcu odbędzie się 16 lipca o godz. 12.00
„Z gliny stworzone. Wystawa ze zbiorów Muzeum Ceramiki w Bolesławcu”
Termin wystawy: 18.05–15.08.\2017 r.
Miejsce wystawy: gmach Zbiorów Sztuki, ul. Zamcza 10/12
Scenariusz wystawy – Barbara Glinkowska – Muzeum Ceramiki w Bolesławcu
Komisariat wystawy – Krystyna Kotula – MZKiD


Więcej informacji: http://muzeum.wloclawek.pl/  

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem