Ads Elite

Reżyser: Joe Wright

Scenariusz: Deborah Moggach

W rolach głównych:
Elizabeth Bennet – Keira Knightley
Pan Darcy – Matthew Macfadyen

Film otrzymał 21 nominacji do nagród filmowych, oraz 3 nagrody (Satelita – za najlepsze kostiumy, BSFC – dla twórcy filmowego – Joe Wright, BAFTA – dla najlepszego reżysera i twórcy – Joe Wright). Zysk jaki przyniósł film, szacuje się na ok. 121 mln. dolarów.

Ta wspaniała produkcja jest adaptacją popularnej książki Jane Austen,  pod tym samym tytułem: „Duma i uprzedzenie”. 



Akcja filmu toczy się w późnych latach XVIII w. na angielskiej prowincji. Pewnego dnia do posiadłości Netherfield przybywa młody, bogaty kawaler (!), pan Bingley. Przybycie młodego człowieka wywołuje niemałą sensację w maleńkiej społeczności. Natomiast w rodzinie Bennetów, w której jest 5 niezamężnych dziewcząt, budzi prawdziwe poruszenie. Matka dziewcząt, chce za wszelką cenę wydać swoje córki za mąż, by w ten sposób zapewnić sobie i im pewną przyszłość.  Żeby zrozumieć emocje jakie budziło w tamtych czasach takie wydarzenie, jak pojawienie się w okolicy tzw. „dobrej partii”, musimy mieć na uwadze fakt, że mężczyźni w tamtym czasie ginęli w wojnach napoleońskich. Małżeństwo, a zwłaszcza małżeństwo z człowiekiem majętnym, dobrym, a przy tym kochającym, było dla młodej, niezamożnej panny, niczym wygrana na loterii.
Wraz z panem Bingleyem do Netherfield przybywa jego przyjaciel - pan Darcy. Młody człowiek jest bardzo majętny i przystojny, niestety jego maniery pozostawiają wiele do życzenia. Jego zarozumialstwo i snobizm robi na wszystkich jak najgorsze wrażenie. Kiedy pan Darcy raczy zwrócić swoją uwagę na jedną z sióstr Bennet – Lizzy, zaczyna się rodzić uczucie, które porusza fanów powieści już od ponad 200 lat. Ciekawych tej historii zapraszam do przeczytania książki, lub obejrzenia jednej z adaptacji, a teraz chciałabym skupić się na samym filmie.

Film z założenia nie miał pokazywać typowych, historycznych realiów świata, w którym żyła Jane Austen. Wiele kostiumów i wydarzeń zostało pokazanych w taki sposób, by były one atrakcyjne dla współczesnego odbiorcy.  Obraz ten skierowano raczej do młodych ludzi, co jednak wcale nie przeszkadza, by również osoby starsze obejrzały go z przyjemnością. Trzeba przyznać, pomimo że ta wersja odbiega od historycznych standardów, to jednak trudno odmówić jej uroku. Sam Joe Wright mówi o filmie: „Chciałem uchwycić pewien balans, pomiędzy światem realnym, a romantyczną bajką”. Myślę że, twórcom udało się osiągnąć zamierzony efekt w sposób doskonały. Film czaruje nas pięknymi plenerami, beztroską atmosferą, świeżością, oraz romantycznymi scenami, a jednocześnie dzięki pewnemu nieładowi w scenografii i kostiumach mamy wrażenie realności.

Piękna muzyka autorstwa Dario Marianelliego, przeplata się ze śpiewem ptaków, szumem liści i innych dźwięków które można usłyszeć na wsi, co daje dodatkowe wrażenie realizmu i atmosfery sielankowego życia na wsi. Każdy kadr, każde ujęcie jest wyjątkowe i stanowi prawdziwą ucztę dla oczu. Poza tym, patrząc na postaci i  wnętrza,  mamy naprawdę wrażenie, że oglądamy prawdziwe osoby i zaglądamy do autentycznych wnętrz.

Joe Wright jest twórcą filmowym, który do perfekcji opanował posługiwanie się obrazem. Obraz w jego filmach, momentami staje się głównym narzędziem, za pomocą którego opowiadana jest historia. Ponad to, na szczególną uwagę zasługują drobne detale scen, w których pokazuje on relacje pomiędzy bohaterami. Tak jest w przypadku sceny, w której pan Darcy pomaga wsiąść Lizzy do powozu, dotykając po raz pierwszy jej dłoni. W tamtych czasach regułą było, że młodzi ludzie nie mogli się dotykać przed ślubem, ani w trakcie zalotów. Jedyny kontakt fizyczny następował tylko podczas tańca, lub w takich właśnie momentach jak wyżej opisany. Wright doskonale pokazuje jak, w takich okolicznościach drobny gest jak ten, nabierał wyjątkowego znaczenia. Sam reżyser mówił, że chciał pokazać w filmie magnetyzm, pomiędzy dwojgiem młodych, zakochujących się w sobie ludzi. 

Ponad to zabawa, dobry humor i atmosfera jaka panowała na planie filmowym, udzieliła się samemu filmowi.

Posiadłości w których kręcono poszczególne sceny, to jedne z piękniejszych zabytków w Anglii. Miejsca te wybrano ze szczególną starannością, a każde z nich miało odpowiednie znaczenie.

Chatsworth House – filmowe Pemberley. Budowla naprawdę znajduje się w Devonshire i naprawdę jest jedną z najpiękniejszych, najbardziej imponujących posiadłości w Anglii. Jej splendor i bogactwo robią wrażenie do dziś. Co więcej, prawdopodobnie Jane Austen naprawdę widziała Chatsworth House i być może, właśnie ta posiadłość zainspirowała ją do opisu Pemberley.
Galeria rzeźb w której Elizabeth podziwiała popiersie pana Darcy, naprawdę znajduje się w tym budynku. Ponieważ filmowcy nie znaleźli odpowiedniej galerii obrazów, gdzie znalazłby się portret pana Darcy, zdecydowano się na galerię rzeźb.

Wilton House – wnętrza Pemberley, oraz Netherfield Park. O wyborze tego miejsca zadecydowało doskonałe światło, przestrzeń i atmosfera. Filmowcy zadbali, by wnętrza prezentowały się bogato i luksusowo. Ta posiadłość jest nadal w prywatnych rękach i jest ona często odwiedzana przez turystów.

Basildon Park w Berkshiere – czyli Netherfield Park . Filmowcy wybrali go ze względu na odpowiedni rozmiar budowli, oraz na kontrast jaki stanowi z filmowym Longbourn . Ponad to dom miał w sobie pewien chłód, co odpowiadało atmosferze wynajmowanego domu, w którym przez większość czasu nikt nie przebywał.

Groombridge w Hrabstwie Kent – Longbourn – czyli siedziba Bennetów, to budowla która powstała w XIV w. i została przebudowana w XVII. Wnętrze dworu, jego podwórko i otoczenie jest takie, jak niemal przed 300 laty. Na potrzeby filmu nieco je odremontowano i dodano panele ścienne. Atmosfera domu i sposób kręcenia scen pokazuje ciepło rodzinne, oraz stosunki jakie panowały w filmowej rodzinie Bennetów. Natomiast piękne światło na zewnątrz, idealnie zbudowało sielski klimat scen kręconych w plenerze.

Burghley House – Rosings (siedziba Lady Katarzyny) to bardzo stare, potężne domostwo powstałe jeszcze za czasów Królowej Elżbiety I. Wspaniała posiadłość, świadcząca o wiekach świetności rodu, oraz o jego bogactwie. Jednocześnie jest to miejsce przytłaczające, ponure, pełne mroku i ciemnych kolorów, co odzwierciedla charakter właścicielki.

Film warto obejrzeć, chociażby ze względu na te wspaniałe budynki i malownicze plenery, które pokazano w naprawdę atrakcyjny sposób. No i oprócz tego jest to piękny romans, ze scenami które ujmują każdą romantyczną duszę.

Reasumując film „Duma i uprzedzenie” jest filmem udanym i godnym polecenia wszystkim osobom, które chętnie obejrzą romantyczną historię rozgrywającą się za czasów dam i dżentelmenów.

 

Napisano na podstawie: http://en.wikipedia.org/wiki/Pride_%26_Prejudice_%282005_film%29 oraz: http://www.youtube.com/watch?v=MSNfl2PUFPc&list=UU4l6ZhkOzxIxvCSzDr4HKqg&feature=c4-overview

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem