Ads Elite

Początek Sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia w Starej Wsi to prawdopodobnie rok 1693, wtedy to rozpoczęto budowę kościoła, którą ukończono w 1697 r.
Dzięki dwóm hojnym fundatorom w latach 1726-1748 kościół starowiejski zyskał kapelanię, szpital dla ubogich oraz sołectwo starowiejskie. Klasztor i bazylika, którą możemy obecnie podziwiać powstała w latach 1730 – 1760 z fundacji biskupa Aleksandra Fredry. Jest to budowla w stylu późnobarokowym. „Kościół jest murowany, potynkowany, trzynawowy, bazylikowy z nawą poprzeczną (transeptem). Fasada kościoła jest dwuwieżowa.”  Niestety nazwisko architekta, który zaprojektował starowiejską bazylikę nie jest znane.

We wnętrzu kościoła centralnym punktem jest okazały ołtarz główny, architektoniczny, kulisowy, murowany; zdobiony sztucznym marmurem, dekoracją ze stiuku, ze złoconymi ornamentami rokokowymi. Fundatorem ołtarza był biskup Wacław H. Sierakowski. Wybudowano go w latach 1747 – 1760.

W środkowym polu ołtarza obecnie znajduje się kopia cudownego obrazu Zaśnięcia i Wniebowzięcia Matki Boskiej, wykonana w latach 1970-1972 przez konserwatora Marię Niedzielską. Pierwotnie znajdował się tam oryginalny obraz, który miał trafić do sanktuarium razem z nowicjuszami Towarzystwa Jezusowego. Prawdopodobnie został on namalowany w XVI w., techniką temperową na deskach lipowych i jodłowych. Przypuszcza się, że był częścią tryptyku. Nie wiadomo kiedy dokładnie trafił do Starej Wsi. Prawdopodobnie pochodził z Węgier. Jedna z legend opowiada, że miał on ukazać się na dębie rosnącym na skraju lasu, skąd został przeniesiony do sanktuarium w Starej Wsi. Okres największego kultu obrazu przypadał na II połowę XIX w.


W 1968 r. władze komunistyczne chcąc ukarać krnąbrnych jezuitów kazały spalić cudowny obraz. Tym samym zniszczono przede wszystkim przedmiot kultu, ale też i unikalny zabytek, dzieło sztuki malarskiej wysokiej klasy z XVI w. Ostateczny efekt tych działań był dokładnie odwrotny od zamierzonego. W znaczny sposób wzrosła popularność sanktuarium oraz ilość pielgrzymek. Za pozwoleniem Stolicy Apostolskiej kopia obrazu została ponownie ukoronowana ocalałymi koronami z 1877 r.

Po prawej stronie znajduje się ołtarz św. Krzyża. Wcześniej prawdopodobnie znajdował się w tym miejscu ołtarz św. Jana Nepomucena. W 1834 r. umieszczono tam sprowadzony z Wiednia rzeźbiony krucyfiks.

Warto również zwrócić uwagę na ambonę znajdującą się po lewej stronie. Wykonano ją w latach 1757 – 1761 w stylu późnobarokowym z ornamentami rokokowymi. Rzeźbiona dekoracja przedstawia 10 rozdział Ewangelii wg św. Jana opowiadający o Dobrym Pasterzu.


Nawę główną bazyliki zamyka chór muzyczny, który został wsparty na 3 arkadach filarowych. Faliście wygięty parapet ozdobiono rzeźbami aniołków oraz kartuszem z herbem Bończa, należącym do fundatora klasztoru – biskupa przemyskiego Aleksandra Antoniego Fredry. Ołtarze znajdujące się wzdłuż ścian kościoła poświęcono: św. Franciszkowi Ksaweremu, św. Michałowi Archaniołowi, św. Kazimierzowi, św. Rozalii, św. Tekli, św. Augustynowi, św. Józefowi, św. Teofilowi.


Portal północny prowadzi do XVIII – wiecznej zakrystii, której ściany zdobi późnobarokowa polichromia z ok. 1760 r.


Nad zakrystią znajduje się obecnie kaplica domowa, zwana nowicjacką. Kaplica ta, to trzecia z rzędu przebudowana w stylu neorenesansowym, w latach 1895-1897. Autorem projektu był Stanisław Krzyżanowski. Kaplica ma drewniany neorenesansowy strop z rozetami w kasetonach.

Ołtarz jest wykonany z drewna, również w stylu neorenesansowym. Obraz znajdujący się na nim przedstawia św. Stanisława Kostkę. XVII – wieczna figura Matki Boskiej Loretańskiej wg tradycji miała należeć do o. Mikołaja Łęczyckiego SJ. Na ołtarzu umieszczono w 1907 r. 10 ozdobnych relikwiarzy z XIX w. Po lewej stronie ołtarza znajduje się piękny relikwiarz z 1926 r. zawierający żebro św. Stanisława Kostki.

W kompleksie zabudowań parafialnych znajduje się Muzeum Towarzystwa Jezusowego Prowincji Polski Południowej. Pretekstem do jego postania były tragiczne wydarzenia z 1968 r. Początkowo w klasztorze stworzono izbę pamięci, w której znajdowało się 300 różnorakich obiektów związanych z tutejszym klasztorem i pracą misyjną jezuitów. Na początku lat 90 zaczęto tworzyć profesjonalną ekspozycję muzealną. W latach 2000 -2006 muzeum odnowiono i dodano nową efektowną ekspozycję, nadano mu również nazwę Muzeum Towarzystwa Jezusowego Prowincji Polski Południowej. Dzisiaj w jego wnętrzach znajduje się ponad 4000 eksponatów. Odwiedzający mogą podziwiać bogate zbiory sztuki religijnej i rzemiosła artystycznego. Eksponatami, które zasługują na szczególną uwagę są zwęglony fragment obrazu Matki Boskiej Starowiejskiej. Kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, pamiątki związane z wielkimi i świętymi kościoła. W zbiorach misyjnych znajduje się też wyjątkowa kolekcja szopek przywiezionych z różnych zakątków świata.

Źródła: „Sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia w Starej Wsi - Przewodnik dla odwiedzających” Jerzy Lech Kontkowski SJ 2011 r.

Więcej informacji: http://www.starawies.jezuici.pl  http://www.jezuici.pl/muzeum 

Na Podkarpaciu, przy drodze Lublin – Rzeszów, tuż przy rondzie w miejscowości Nisko, znajduje się niepozorna kapliczka – obelisk. Niewielu przejeżdżających tamtędy kierowców ją zauważa, a jeszcze mniej zdaje sobie sprawę, że ten niepozorny obiekt jest pamiątką po tragicznych wydarzeniach, jakie rozegrały się tutaj w XVII w.

Czytaj więcej: Kapliczka - obelisk

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem