Ads Elite

Noszono je od wieków. Odgrywały one istotną rolę w naszym życiu. Stały się niezbędnym elementem takich ceremonii jak ślub, czy objęcie ważnego stanowiska. Były również symbolem miłości i szacunku dla drugiej osoby. Oprócz tego, były traktowane jako magiczne amulety, z wygrawerowanymi tajemniczymi symbolami przynoszącymi szczęście. Pierścionki, to nie tylko miła dla oka ozdoba, czy też piękny przykład jubilerskiego kunsztu dawnych rzemieślników, to również niewielki, ale istotny fragment naszej historii.

Noszenie pierścieni było wyjątkowo popularne w starożytnym Rzymie, gdzie uczyniono z nich symbol statusu społecznego. Złote pierścienie nosili wyłącznie: senatorzy, żołnierze, lekarze, oraz wolni, dobrze sytuowani ludzie. Żołnierze szczególnie zasłużeni na polu walki, otrzymywali w nagrodę pierścień, którego noszenie było wyjątkowym przywilejem. Niewolnicy i biedacy nosili wyłącznie pierścienie wykonane z brązu i metalu. Ten obyczaj był regulowany przez prawo. Kobiety zamężne nosiły pierścionki oznaczające ich stan cywilny. Ponad to Rzymianie posługiwali się sygnetami, czyli pierścieniami służącymi do opieczętowywania dokumentów, które były również znakiem zajmowanego stanowiska. Oczywiście istniały też pierścienie, które noszono  wyłącznie dla ozdoby.
Według Pliniusza pierwsza kolekcja pierścieni należała do słynnego rzymskiego polityka, który na każdym z palców miał nosić po 6 pierścieni, nigdy ich nie zdejmując.
Podobnie jak ubrania, noszenie tych ozdób dostosowywano do pory roku. Biżuteria noszona latem była ażurowa, zaś zimą z litego metalu.
Pierścionki miały różną formę i rozmiary. Rzymianie chętnie nosili maleńkie pierścionki nałożone na czubek palca, nieco większe po środku palca - pomiędzy obiema kostkami, oraz tak jak obecnie największe u nasady palca. Obręcze niektórych pierścionków były ze sobą połączone, w ten sposób powstawała ozdoba, którą noszono na 2 lub3 palcach na raz.
Ozdabiano chętniej lewą rękę, ponieważ na niej pierścionki mniej przeszkadzały praworęcznym osobom, oprócz tego ozdoby były mniej narażone na zniszczenie. Poza tym, podobnie jak w starożytnym Egipcie uważano, że w serdecznym palcu lewej ręki znajduje się żyła, która prowadzi bezpośrednio do serca, dlatego też pierścień noszony na tym palcu, traktowano tak jakby był noszony blisko serca. Starożytni Egipcjanie okrągły kształt pierścienia uważali również za symbol wieczności. Na Bliskim Wschodzie pierścienie miały kształt zawiązanego sznura, co miało chronić noszącego przed nieszczęściami. Sławny pierścień Atlantów, został odkryty w Dolinie Królów, przez francuskiego egiptologa Markiza d'Agrain. Odkryto go w drugiej połowie XIX w., był wykonany z kamionki. Znaki wyryte na nim sugerowały, że był pochodzenia egipskiego. Według niektórych cywilizacja Egipcjan, była dziedzictwem Atlantów i stąd teoria, że pierścień był „wynalazkiem” tego legendarnego imperium. Kolejnym właścicielem pierścienia, stał się francuski radiesteta Andre de Balizal. To właśnie on uznał, że pierścień ma cudowną moc. Opinię tą podzielał Howard Carter, który był uczestnikiem wyprawy i któremu udało się dożyć sędziwego wieku. Carter uważał, że to szczęście zawdzięcza właśnie pierścieniowi. My możemy uznać, że zazwyczaj szczęście nie potrzebuje żadnych pierścieni.

Średniowiecze było okresem dominacji chrześcijaństwa. Religia ta miała wpływ na wygląd pierścieni, ich funkcje, oraz fakt, że noszone je mniej chętnie niż czasach starożytnych Rzymian. Obawa przed grzechem próżności, oraz pochwała ubóstwa głoszona przez zakony żebracze powodowały, że w dobrym tonie była skromność i ograniczona ilość ozdób. Mile widziane były jedynie pierścienie które miały określoną funkcję, takie jak zaręczynowe, czy sygnety. W III w. dopuszczono noszenie pierścieni z symbolami religijnymi, takimi jak np. ryba, ptaki, oraz z inskrypcjami religijnej natury. Zwyczaje te regulowały oficjalne pisma wydawane przez zwierzchników kościoła.
Pierścionki ślubne (zaręczynowe) z okresu średniowiecza, często miały wygrawerowany wizerunek pary ze zwróconymi do siebie twarzami, oraz postacią Jezusa stojącego pomiędzy nimi.
Czasami na pierścionkach tego typu pojawiały się złączone dłonie – symbol uścisku dłoni potwierdzającego małżeństwo, oraz harmonii pomiędzy małżonkami. Na początku wieku nie używano pierścieni w ceremonii ślubnej, zwyczaj ten wprowadzono później. Biskup Izydor z VII w. zapisał: „Małżonkowie wymieniają się pierścieniami na znak wzajemnej wierności. Ich serca są złączone poprzez tą obietnicę, dlatego pierścień powinien być noszony na serdecznym palcu lewej ręki, gdzie przebiega żyła serca.”  Ten zwyczaj pozostał do dziś. W niektórych krajach, obecnie obrączki noszone są na prawej ręce.

Osoby konsekrowane również zaznaczały swój status społeczny, stosowną ozdobą na palcu. Zakonnice nosiły proste, złote obrączki, na znak swojego złączenia z kościołem. Podobnie biskupi nosili specjalne pierścienie, które były znakiem ich zaślubin. Noszono je na środkowym palcu prawej ręki. Często były one ozdobione szafirami. Niebieski kolor tych kamieni symbolizował czystość i niewinność. Czasem też można natrafić na egzemplarz z tamtego okresu, ozdobiony rubinami. Często ten rodzaj pierścieni miał nieco większy rozmiar, ponieważ noszono go na wierzchu rękawiczki.
Statuetki świętych, oraz relikwiarze również ozdabiano pierścieniami, które miały podobne znaczenie jak te u osób konsekrowanych.

Wraz z końcem średniowiecza ozdoby przywrócono do łask. Zaczęto nosić je podobnie jak w starożytnym Rzymie. Oprócz tego, na niektórych obrazach można zobaczyć przykłady niecodziennego sposobu zakładania pierścieni . Np. XVI – wieczny portret sir Henrego Lee, na którym widać, że pierścień jest nawleczony na łańcuch zawieszony na szyi. W Anglii, w okresie panowania Tudorów zbyt duże pierścienie, lub szczególnie cenne, chroniono przed zgubieniem, przywiązując je do nadgarstka sznurkiem. Czasem noszono je również na rękawiczkach.
Istniały też specjalne kasetki do przechowywania pierścionków. Nazywano je dactyliotheca, z greki dactyl – palec, theca – pudełko. W późnym XVI w. słowo to zaczęło oznaczać po prostu kolekcję pierścionków. Pierścionki przechowywano również nałożone na specjalną tubę, nazywaną z francuskiego bastons, lub z łaciny bacula (gałąź). Najprawdopodobniej powstała ona ze zwiniętego pergaminu, umieszczano ją wewnątrz kasetki. Tuba pozwalała na lepszą ekspozycję kolekcji, oraz ułatwiała znalezienie danego pierścionka.

Chyba najbardziej okazałymi przykładami pierścieni  były te królewskie, szczególnie egzemplarze, których używano w ceremonii koronacji. Były one znaczącą częścią insygniów władzy królewskiej. Noszono je na palcu serdecznym lub wskazującym.
Równie znaczące były pierścienie podkreślające pochodzenie. Pierścień rodowy, czasem z wizerunkiem herbu, był wyraźnym znakiem pochodzenia i dziedzictwa.
Innym, szczególnie cennym rodzajem pierścionków, były te które przypominały, upamiętniały bliską, lub ważną osobę. Poniżej przykłady takich pierścieni z wizerunkami, inicjałami, specjalnymi inskrypcjami, oraz artystycznie ułożonymi włosami bliskiej osoby.

1.Ten pierścień  upamiętnia bohatera narodowego Wielkiej Brytanii:  Horatio Nelsona, który zginął w 1805 r. w bitwie pod Trafalgar. Można go obejrzeć tutaj: http://collections.vam.ac.uk/item/O125967/ring-salter/
2.Pierścień żałobny upamiętniający biskupa Londynu. Inskrypcja: „Memento” oznacza: pamiętaj. Zdjęcie tutaj: http://collections.vam.ac.uk/item/O125826/mourning-ring-unknown/
3.Pierścień z wymalowaną podobizną polityka Johna Wilkes z 1770 r.. Z tyłu można przeczytać inskrypcję: „Bezinteresowna przyjaźń” Zdjęcie: http://collections.vam.ac.uk/item/O126073/ring-unknown/
4.Pierścionek z włosami ukochanej osoby, misternie ułożonymi w kształcie rośliny. Pierścionek wykonano ze złota. Włosy są zabezpieczone szklaną nakładką. Podobne pierścionki prawdopodobnie zaczęto robić w XVII wieku. Można go obejrzeć tutaj: http://www.aagm.co.uk/thecollections/objects/object/Sentimental-Hairwork-Ring?l
5.Niezwykły pierścionek ofiarowywany osobie bliskiej sercu, bądź też używany jako zaręczynowy, z 1607 r., ze złączonymi dłońmi. Obręcz pierścionka składa się z 2 części, inskrypcja wyryta w ich wnętrzu brzmi: „dłonie złączone w prawdzie”. Dłonie symbolizowały więź pomiędzy kochankami. Pierścionek można obejrzeć tutaj: http://collections.vam.ac.uk/item/O115572/ring-unknown/

Pierścienie oprócz tych oficjalnych funkcji, miały też inne bardziej rozrywkowe i użytkowe zastosowanie. Poniżej możecie zapoznać się z 2 niezwykłymi przykładami, takiego zastosowania tych ozdób.
1. Złoty pierścionek, emaliowany, powstał we Francji w latach 1830 – 60. Na jego zewnętrznej stronie namalowano róże i stokrotki.
Maleńkie, otwierane panele, kryją pod spodem inskrypcje napisane po francusku: kocham cię troszkę, kocham z całego serca, nie kocham wcale. Inspiracją do powstania pierścionka była zabawa, która polega na obrywaniu płatków stokrotki i wróżeniu sobie, wymawiając po kolei słowa określające stosunek ukochanej osoby do nas: „kocha, lubi, szanuje, nie chce, nie dba, żartuje”.
Pomysł otwieranych paneli został również użyty przez paryskiego jubilera Jeana Baptiste Fossina (1786 – 1848), który stworzył podobny pierścionek dla Diuszessy de Fitz-James. W pierścionku tym, pod panelami ukryto inicjały jej sześciu dzieci.
Pierścionek można obejrzeć tutaj: http://collections.vam.ac.uk/item/O118638/ring-unknown/
2. Pierścionek z miniaturowym zegarem, oraz maleńkim wizerunkiem Pasji Chrystusa, w formie tryptyku. Prawdziwy majstersztyk z 1585 r., wykonany ze złota przez Jakoba Weissa. Emaliowany. Można go podziwiać tutaj: http://www.kornbluthphoto.com/images/WatchRing1.jpg


Współcześnie można spotkać się z zabawą, w której każdy palec na którym akurat znajduje się pierścień, określa jego właściciela. I tak począwszy od kciuka:
 - na kciuku pierścionek noszą: głupcy
 - na wskazującym: kupcy (co akurat się zgadza, na tym palcu chętnie noszono sygnety, używane przez dawnych biznesmenów, sygnujących ważne dokumenty)
 - na środkowym: kochankowie
 - na serdecznym: małżonkowie (to również się zgadza, na serdecznym palcu najczęściej noszono obrączkę ślubną)
 - na małym: mędrcy i artyści.

Poza tym pierścienie można również spotkać w legendach, oraz powieściach takich jak np. sławny „Władca Pierścieni”. Natomiast jeśli chodzi o legendy, jedną z bardziej znanych jest ta o św. Kindze, która wrzuciła swój pierścień do wody w Ostrzychomiu na Węgrzech. Ten sam pierścień znaleziono ponoć później w kopalni soli w Wieliczce.

Reasumując, pierścionki to bez wątpienia piękne ozdoby, cieszące nasze oczy, ale nie tylko... Ludzie przypisali tym małym krążkom ze szlachetnego (i nie tylko) metalu, niemałe znaczenie. Świadomość tego powoduje, że nie patrzymy już na nie, jak na zwykłe świecidełka.


Źródła informacji:
http://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=9&ved=0CGwQFjAI&url=http%3A%2F%2Fwww.medieval-rings.com%2Fmedia%2Faticle_hindman.pdf&ei=XoZzU9bXCOqkyQO3xYHYBg&usg=AFQjCNFLCuokv8_e6S0m442KiTp9z70GDQ&bvm=bv.66699033,d.bGQ

http://karmel.pl/papiez/baza.php?id=02

http://www.wilanow-palac.pl/szwedzki_pierscien_polskich_wazow.html

http://pl.wikipedia.org/wiki/Pier%C5%9Bcie%C5%84_Atlant%C3%B3w

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem