Ads Elite

Selkie to mityczne stworzenia żyjące w morzu pod postacią fok. Według niektórych podań, selkie mogły się zmieniać w ludzi tylko raz w roku, w noc letniego przesilenia. Zrzucały wtedy swoje focze skóry, przybierały ludzką postać i nago tańczyły w kręgu, przy świetle księżyca. W innych wersjach legend można się natknąć na stwierdzenie, że mogą się one zmieniać jedynie w każdą, dziewiątą noc miesiąca. 

Selkie można spotkać w mitologiach: irlandzkiej, szkockiej, islandzkiej, skandynawskiej. 

 

Selkie w postaci ludzkiej są wyjątkowo piękne. Są one łagodnie usposobione, w przeciwieństwie do do większości mitycznych, morskich stworów. Przekleństwem selkie jest ich tęsknota. Gdy przebywają one na lądzie, tęsknią za morzem, natomiast gdy pływają w morzu, tęsknią za lądem. Kobiety – selkie, które zostały schwytane, stawały się bardzo dobrymi, potulnymi żonami, jeśli tylko ich mąż zdołał ukryć przed nimi ich foczą skórę. Selkie która odzyskała swoją skórę, natychmiast przemieniała się w fokę i czmychała do morza. 

Męskie selkie, w ludzkiej postaci uwodziły kobiety, szczególnie te nieszczęśliwe w małżeństwie. Gdy smutna kobieta uroniła do morza 7 łez, wtedy selkie przypływał do niej, zrzucał swoją skórę i kochał ją. Często w ten sposób tłumaczono romanse niektórych kobiet, oraz ich ucieczki od rodziny. O kobietach które tajemniczo znikały w morzu mawiano, że zostały zabrane przez selkie - kochanka, do jego podwodnego domu. 

Są różne zdania na temat genezy legend o selkie. Jedna z teorii mówi o hiszpańskich rozbitkach znajdowanych na brzegu morza, którzy mieli równie czarne włosy co selkie. Inna, z kolei mówi o przypływających na swoich kajakach Finach, ubranych w focze skóry. Istnieje jeszcze teoria, że selkie to anioły które spadły do morza i tam z czasem zmieniły się w te niezwykłe stworzenia. Natomiast w czasach dominacji religii chrześcijańskiej, zaczęto uważać, że są to pokutując dusze, zawieszone pomiędzy dwoma światami. Jednak najbardziej popularną teorią była ta o duszach topielców, które raz w roku mogły przyjmować ludzką postać.

Najbardziej znaną i typową legendą o selkie, jest ta opowiadająca losy szkockiego rybaka Neila Mac Goddurna. 

Pewnej nocy Neil, który podróżował wzdłuż wybrzeża, napotkał grupę młodych kobiet, tańczących na brzegu, w świetle księżyca. Neil zakradł się do nich, ale trzask gałązki zdradził jego obecność. Przestraszone kobiety podbiegły do stosu skór, szybko je przywdziały i uciekły do morza. Jednak Neil zdołał schwycić jedną ze skór, nim jej właścicielka zdołała uciec. Kobieta błagała Neila, by ten oddał jej skórę. Jednak rybak znał stare legendy o selkie i odmówił. Ukrył skórę, a selkie została jego żoną. Po jakimś czasie urodziła rybakowi córkę i syna. Oboje mieli błony pławne pomiędzy palcami rąk i nóg. Czas mijał, dzieci rosły, ale rosła też tęsknota w sercu selkie. Pewnego dnia, dzieci przybiegły do niej z kawałkiem futra w dłoniach. Podekscytowane pokazały jej gdzie je znalazły. Ich matka była zachwycona faktem, że oto nareszcie odzyskała swoją foczą skórę. Opowiedziała swoim dzieciom o swoim pochodzeniu i uprzedziła je, że tej nocy będzie musiała powrócić do morza. Gdy Neil zasnął, selkie wzięła swoją skórę i pobiegła z dziećmi na plażę. Tam ubrała swoją skórę, zmieniła się w fokę i zniknęła w morzu, a dzieci wróciły do domu. Rankiem Neil zasmucił się, gdy dowiedział się, że jego żona wróciła do morza. Tęsknił za nią bardzo, ale nie był samotny ponieważ nadal miał dzieci, które zostały z nim do końca jego dni. A dzieci jako półkrwi selkie słyszały nocą śpiew swojej matki i biegły do niej, by razem z nią pływać w morzu. 

Istnieje wiele podobnych, celtyckich legend, które są opowiadane do dzisiaj. 

 

Źródło informacji: http://www.celtic-weddingrings.com/the-seal-people.aspx stocki użyte w grafice: http://www.deviantart.com/

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem