Ads Elite

Słowo „haram” oznacza „zastrzeżony” lub też „zabroniony”. Haremem określano część domu, która została wydzielona specjalnie dla kobiet. Nie miał tam wstępu żaden obcy mężczyzna. Kobiety żyjące w haremie musiały ściśle dostosować się do panujących tam reguł. Z naszego punktu widzenia życie w haremie przypominało przysłowiową egzystencję w „złotej klatce”, jednak dla wielu kobiet żyjących w tamtych czasach, w kulturze bliskiego wschodu, harem był oazą luksusu. Oaza ta zapewniała bezpieczeństwo, a nawet awans społeczny. Czy naprawdę tak było? Dzisiaj zajrzymy za pilnie strzeżone mury pałacu sułtańskiego w Topkapy i przyjrzymy się życiu należących do sułtana kobiet.

Czytaj więcej: Harem - złota klatka

„Dlaczego mi nie powiedziałaś o grożącym niebezpieczeństwie? Dlaczego mnie nie ostrzegłaś? Kobiety wiedzą, przed czym się mieć na baczności, gdyż czytają powieści, zdradzające wszystkie sztuczki.”  Thomas Hardy „Tessa D'Urberville”, oraz... „50 twarzy Greya” E. L. James.

 Według Słownika Języka Polskiego PWN, romansem w literaturze nazywamy: „lekką powieść o tematyce miłosnej, zwykle pozbawiona wartości artystycznych”, „utwór o fabule bogatej w wątki przygodowo-awanturnicze, należący do gatunku epiki powstałej przed ukształtowaniem się powieści”, „pieśń liryczną o tematyce miłosnej”. 

Nazwa „romans”, według Adelunga, pochodzi od języka „lingua romana” (mowy rzymskiej), czyli łaciny funkcjonującej dawniej m.in. we Francji, Włoszech, oraz Hiszpanii. W łacinie tej, było pełno naleciałości z języka kraju, w którym jej używano. To właśnie w „lingua romana” pisywano „powiastki miłosne”, czyli romanse. Powiastki te, zazwyczaj opisywały nieprawdziwe, oderwane od rzeczywistości wydarzenia. Literatura tego rodzaju, była często krytykowana, za wywieranie złego wpływu na czytelników. 

Czytaj więcej: O szkodliwości czytania romansów

Nie wiadomo kiedy zaczęto używać ptasich piór do pisania. Prawdopodobnie używali ich już starożytni Rzymianie, jednak nie ma na to jednoznacznych dowodów. Przed piórami skrybowie używali zaostrzonych trzcin. Najstarszym obrazem na jakim można zobaczyć pióro, jest wizerunek skryby z ok. 546 r.

Pióra hodowanych ptaków były materiałem tanim, łatwo dostępnym, elastycznym i łatwym do temperowania. Najczęściej używano piór łabędzich, indyczych i gęsich. Najbardziej ceniono pióra łabędzie. Jakość pióra zależała od miejsca na skrzydle. Pierwsze było zdecydowanie najlepsze, jednak nie gardzono również drugim i trzecim.  Do pisania nadają się lotki dużych ptaków. Osoby praworęczne powinny używać piór z lewego skrzydła, które wygięte jest w prawo i wygodniejsze do trzymania. Osoby leworęczne odwrotnie.

Czytaj więcej: O pisaniu piórem

Nazwa atrament pochodzi od łacińskiego słowa atramentum - które oznacza czernidło, a inna nazwa inkaust również pochodzi z łaciny - encaustum i oznacza wypalony. W starożytnym świecie różne formuły atramentu, powstawały w różnych częściach świata, niezależnie od siebie. Do produkcji pierwszych atramentów używano dostępnych składników pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, oraz minerałów wydobywanych z ziemi (np. grafit).

Czytaj więcej: Atrament

Czytając książki takich autorów jak J.R.R. Tolkien, G.R.R. Martin, czy chociażby naszego rodzimego autora Andrzeja Sapkowskiego, przenosimy się do odległych krain pełnych magii, fantastycznych stworów, czarownic i dzielnych wojowników. Jednak pogrążeni w lekturze czasem zapominamy, że inspiracją do stworzenia tła tych fantastycznych opowieści, była realna rzeczywistość,  istniejąca w zamierzchłych czasach, na początku epoki Średniowiecza. Prawdziwe „Śródziemie”, o którym pisał Tolkien istniało na terenie obejmującym całą Europę Zachodnią, od Anglii poprzez Skandynawię. Ludy zamieszkujące te tereny żyły w podobnych warunkach, miały podobne wierzenia, obyczaje i kulturę. Trzema dominującymi plemionami były: Skandynawowie, Celtowie i Anglosasi.

Czytaj więcej: Prawdziwe Śródziemie

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem